Soms ben ik het even zo zat om moeder te moeten zijn. Vanmorgen gedoe met jongste: hij vond die cornflakes die hij kreeg helemaal niet lekker, zat met lange tanden te eten. Ze smaakten vies.. maar hij hield wel iedere hap vreselijk lang in zijn mond. Meer dan een uur deed hij erover… tot ik uiteindelijk dat kommetje wegpakte en rest in wc gooide. Vandaag maar geen koek mee naar school dan – eerst even leren eten wat de pot schaft. Indien het nu nog een soort was geweest die hij nog nooit gegeten had… tot daar dan. Maar deze had hij wel al gegeten… en ooit lekker gevonden. zucht…

Puber die dan maar begon dat hij het hier beu was maar dat hij nu eenmaal nergens anders heen kan. Meer dan een jaar al dat hij niet meer naar z’n vader wil gaan. Gezeur over dat hij deze zomer op kamp moet van me – ik wil even twee weken vrij, zonder kinderen. Om die tijd even met iemand te kunnen doorbrengen. Nee, ze gaan liever dwars liggen dan me ook eens even iets te gunnen. Als ik dan vraag wat zijn voorstel is, komt het er op neer van alleen thuis te zijn, af en toe bij vrienden te gaan of naar zijn grote broer of naar zijn oom. Laatste twee zijn geen optie – grote broer moet werken dan, heeft andere plannen – z’n oom kan ook niet (werk, zijn liefje enz..). Alleen thuis blijven en af en toe bij vrienden, zodat ik helemaal niet weet waar hij uithangt – is geen optie voor mij. Op kamp weet ik tenminste waar hij is.

‘k word gewoon zo moedeloos van dit soort discussies – alsof ik me voortdurend t.o.v. hen moet gaan verantwoorden als ik even iets voor mezelf wil. ‘k heb toch m’n vrije dag 1 x per week, kan toch afspreken als ze op scoutskamp zijn. Dat die scoutskampen zelden samenvallen van beiden of hooguit een paar dagen overlappen de laatste jaren… tja.. dat moet maar voldoende zijn dan. Of ik moet hem maar vertrouwen dat hij het wel in z’n eentje red, twee weken alleen thuis. 15 is te jong daarvoor, vind ik. Zou me geen moment op m’n gemak voelen dan, of kunnen genieten van een vakantie.

Soms ben ik het allemaal zo beu, wil die voortdurende verantwoordelijkheid even niet meer. Zin om de deur achter me dicht te trekken en te verdwijnen – even voor niemand meer bereikbaar te zijn dan. Soms bang dat dat moment dichterbij komt, dat ik dat daadwerkelijk zou gaan doen. Moe van te moeten vechten om een klein beetje ruimte voor mezelf, af en toe een paar uurtjes zijn niet langer voldoende. Alsof iets schijnbaar binnen handbereik ligt, maar ik er net niet aan kan…

Wat zij willen, een moeder die er altijd voor hen is… die altijd alles aangenaam voor hen maakt, nooit iets voor zichzelf wenst. Afgelopen jaren telkens verlof opgenomen omdat ze naar geen enkele opvang meer wilden gaan… puber die de keren dat hij nog had moeten gaan, het daar onmogelijk maakte, zodat de opvang hem daar helemaal niet meer wou. Goed, nu is hij te oud om nog naar opvang te gaan, maar omdat hij niet meer gaat, wil jongste ook niet meer… Vorige zomer dus halve dagen gewerkt een deel van de tijd, zodat ik ‘s middags thuis was voor hen. Periode dat ze op kamp waren, overlapte maar een paar dagen. Die periode volledig gewerkt, omdat verlof voor andere dagen nodig was.

Moe van het telkens te moeten zeuren om iets van hen gedaan te krijgen – al was het maar een vuilniszak in de garage zetten. Telkens weer alles te moeten herhalen, tot vervelens toe..; en uiteindelijk het toch zelf te moeten doen… Maar oh wee… als zij iets vragen (eisen)… dan wordt verwacht dat ik gelijk spring. Al diverse keren gezegd dat hij in avondstudie moet blijven… nee, gister was ie weer niet gebleven. Laatste uur hadden ze geen les, dus kwam hij maar naar huis. Maar ik moest deze ochtend dan wel nog een briefje schrijven dat hij mocht naar huis komen…  Telkens weer voor voldongen feiten gesteld te worden… Ik ben het moeder moeten zijn even helemaal beu… nog 10 jaar… ik kan geen 10 jaar zo verder…

Soms denk ik… als ik nu beter zou slapen, zou ik beter tegen alles kunnen, niet zo lichtgeraakt meer zijn… nachten van 5 xe0 6 u slaap maanden aan een stuk slopen… zou ik misschien ook niet gaan uitvliegen dat als het hen hier toch niet bevalt, ze maar ergens anders moeten gaan. En dat als ze hier blijven omdat ze nu eenmaal nergens anders heen kunnen, ze zich maar moeten aanpassen… zelf ook enige moeite doen om het hier aangenamer te maken. En d’r niet zomaar van moeten uitgaan dat zolang ik ze maar alles toesta, het hier goed is… dat ik ook best wel zaken van hen mag eisen… al is het maar fatsoenlijk te eten aan tafel of even een vuilniszak in de garage gaan zetten.

Was op droogrek hangen, naar districts huis voor papieren, naar bank.. afwassen, koken.. mezelf maar een schop onder m’n kont geven en er aan beginnen. Goed wetende dat enige waardering voor wat ik doe niet te verwachten is… integendeel zelfs.

Jongste is er net mee begonnen. En ik ben even op zoek gegaan naar dat ene gedichtje wat destijds vanbuiten moesten leren ooit.

On frappe

Qui est lxe0
Personne
C’est simplement mon coeur qui bat
Qui bat trxe8s fort
A cause de toi
Mais dehors
La petite main de bronze sur la porte de bois
Ne bouge pas
Ne remue pas
Ne remue pas seulement le petit bout du doigt. (Jacques Prxe9vert – Histoires)

Ik lees geschiedenis. Ik oefen mijn bescheidenheid.
Ik leer wat voor een kleine plek je hier krijgt toevertrouwd
en hoe krankzinnig je moet werken voor hoe korte tijd
en hoe je daar niet beter van wordt maar wel oud.

En toch bouwt iedereen hier aan een onderkomen
en zorgt dat ie zich van de andere dieren onderscheidt
door rechtop-lopen en door een surplus aan dromen
en door de absurde energie, daaraan gewijd.

Want moeilijkheden krijgen we allemaal: de rat
heeft, in gevaar, altijd haar aanvalsmoed gehad.
Maar hoeveel moediger is niet een man

die weet, als de pijn bedaart, dat het nog erger kan,
dat erger nog moet komen, en die toch kan schrijven,
kan lachten, tennissen en zelfs vooruitziend blijven.

uit ‘Ter ere van de goedertieren maan’ Edna St Vincent Millay – vertaald door Herman de Coninck

Een reisje naar het verleden vandaag, naar mijn geboortedorp. Niet echt mijn geboortedorp eigenlijk, ik ben in ziekenhuis in naburig dorp geboren. Maar het dorp waar ik zowat tot m’n 18 de gewoond heb.

Zoals ieder jaar eerste weekend van september: kermis en grote rommelmarkt. Zoals ieder jaar belde tante om te vragen of ik kwam – mijn broer dit jaar ook. Nichtjes terugzien, hun kinderen… Diegene die me kwam ophalen, was dit jaar 25 jaar getrouwd. De enige van de nichtjes en neven die het al zo lang volgehouden heeft.

Gevoel van gemiste kansen: een heel mooi straatnaambord gezien: blauw met witte letters: ‘Boekensteeg – … des livres’… maar ik was net onderweg naar m’n broer die op me zat te wachten met eten… dacht: ik koop het straks wel, als ik hier weer voorbij kom… Dat weer daar voorbijkomen was een goeie 2 uur later.. en ja – bord was al weg.

Tante die opmerkte dat ik nog zowat geen rimpels heb – een nichtje die 10 jaar jonger is, heeft een oude kop gekregen… doorgroefd met rimpels. Tante en nichtjes die voortdurend, ononderbroken kletsen – amper een woord tussen te krijgen.

Broer die terug in ouderlijk huis woont – wat niet langer aanvoelt als ooit mijn thuis geweest zijnde. Eerder een tussenstation ooit…

Niks gekocht op rommelmarkt, eigenlijk ook niet zoveel rondgekeken dit jaar – een soort onbestemd gevoel eerder… alsof ik voor alles txe9 laat kom, txe9 lang gewacht heb…

Gedachte dat trouwfeest nichtje een van de keren geweest is dat ik nog met mijn vader gedanst heb… tot ineens tot me doordringt dat tegen de tijd dat zij trouwde, hij al zo’n goeie 4 jaar onder graszoden lag…

Op een of andere manier blijft gevoel van gemiste kansen hangen…

Achterop bij mijn broer op de motor, de allereerste keer… verbaasd over hoe hard de wind te voelen is… vreselijke kramp in mijn kuit bij het afstappen.

Terug thuis – een zoon komt pas om 22.30 thuis, de andere is bij z’n vader, oudste bij z’n vriendin ergens. Een leeg huis, stilte…

Besef dat 8 september ik al 1 dag ouder ben, dan mijn vader ooit geworden is… Gemengde gevoelens…

Straks maar even wat afleiding zoeken en WOW spelen… om nergens meer aan te denken. 

Hoe zou je je voelen en gedragen als mensen in je omgeving jou leuk, interessant en aantrekkelijk zouden vinden? –
Deze vraag kwam ik tegen bij weblog relatieklik .

Op een of andere manier vind ik dit een moeilijke vraag. Al lang niet meer meegemaakt dat iemand me nog leuk, intressant of aantrekkelijk vindt. Eerder saai, vervelend, een ‘seut’ zoals sommige collega’s zeggen, koppig, eigenwijs. Sommige klanten vinden me wel vriendelijk, behulpzaam. Maar ik ben dan ook weer een ‘softie’, niet hard genoeg volgens sommige collega’s.

Ik denk dat ik het niet eens zou kunnen geloven als er ook maar 1 iemand in mijn omgeving mij leuk, intressant en aantrekkelijk zou vinden. M’n eerste reactie: keihard weglopen, dan misschien ff stilstaan en omkijken. Ach, zoiets menen ze  toch niet, d’r werd vast iemand anders mee bedoeld, vergissing van ook maar te denken dat het wel es voor mij bedoeld zijn zijn. 

Je bent sterk, zeggen ze dan… je overleeft het wel. Dat is alles wat ik de afgelopen jaren gedaan heb..overleefd, meer niet. Ergens onderweg ben ik een stuk geloof in mezelf helemaal kwijt geraakt. En dat ziet niemand….

Tussen aanhalingstekens

De hand spreekt zich uit
snijdt als een keukenmes
de zin in stukken.
Zij onderstreept wat ze zegt
werpt het van zich af.

Op tafel strijkt de hand
de woorden glad. Zij opent
de bedoeling, streelt
met de binnenkant de uitleg
schuift die weer
van de een naar de ander.

Zij slaat het gezegde plat
keert het, pakt het in
maar kan geen syllabe
uitbrengen. En dus zet zij
met twee vingers tussen
aanhalingstekens, wat blijft
steken in de keel.

Koos van den Kerkhof (1946)
Oud zink (2008)

Stil in huis geweest de afgelopen maand. De jongens zijn vanaf eind juli bij hun vader, komen morgen pas terug.

Uitstap naar Londen is enige geweest wat ik gedaan heb, buiten werken en huishouden. Poging ondernomen om te stoppen met roken… niet het goede moment blijkbaar, langer dan een week niet volgehouden. Niet erg, ik stop op een ander moment nog wel es.

Soms lijkt het gewoon alsof ik geen plezier meer kan maken, nergens van genieten… al een lange tijd zo eigenlijk. En dat vind ik eigenlijk veel erger dan die mislukt rookstop… Weet niet of het me nog zal lukken om er alleen weer uit te raken… ach, eigenlijk is het ook allemaal zo belangrijk niet… Morgen zijn de jongens terug, volgende week begint school voor allebei. Afspraken voor september liggen vast: osteopate, orthopeed, oogarts, stomatoloog… en dan is er nog niemand gewoon ziek geworden.  Gedoe met ex is te verwachten ivm orthodontische behandeling zoon…

Zoals een steen in de rivier… alles maar langs me heen laten glijden…

Theepotjes

Straatbeeld Portobelloroad

Zomaar een kraampje

The spice shop  – overkant van de straat: Books for cooks – een heleboel kookboeken, waarvan ik een piepklein deeltje meeheb…

Verder nog naar Waterstones , Lush en de buren B never too busy to be Beautiful